Prowadzenie rur na rzucie kondygnacji

Regulacja i pompa

Izolacja

Prowadzenie tras: plan pokryty jest siatką (ok. 200 kroków w poprzek, plus każda istotna współrzędna, tak aby rury kończyły się dokładnie na swoich obiektach). Koszt kroku to jego długość – zablokowany w obszarze zakazanym, 40% w korytarzu rurowym, 15 razy więcej w drodze ewakuacyjnej, klatce schodowej, szybie windowym lub przestrzeni publicznej – plus kara za każde kolano. Wyszukiwanie A* z kierunkiem w stanie znajduje najtańszą ścieżkę prostokątną.

Wspólne magistrale: rury systemu tworzą drzewo (prostoliniowe drzewo Steinera, heurystyka): najpierw agregat przez punkty przejścia w kolejności, potem zawsze parownik, do którego najtaniej dotrzeć z już ułożonych rur, a następnie runda, w której każdy parownik jest ponownie łączony tam, gdzie jest to najtańsze. Nowa rura nigdy nie zaczyna się na zakończeniu, pionie lub trójniku, który ma już trzy rury, więc każdy trójnik jest zwykłym trójnikiem 90° na rurze, na której się znajduje. Tradycyjny układ (wybierany dla systemu): jedna prosta magistrala wzdłuż rzędu lub kolumny z najniższym kosztem dla magistrali i odgałęzień, przez środek parowników i obejmująca wszystkie z nich oraz agregat; agregat jest podłączony do magistrali, a każdy parownik otrzymuje własne odgałęzienie. Rury innych rodzajów (inny system, linie chłodnicy gazu/skraplacza) są śledzone: linie siatki obok istniejącej trasy kosztują mniej, więc nowe rury biegną w tym samym ciągu na tych samych wspornikach, obok siebie. W tradycyjnym układzie odgałęzienie może stać się podmagistralą dla pobliskich parowników tego samego rodzaju (MT z MT, LT z LT). "Poprowadź ponownie" zmienia koszty i karę za zgięcie (oraz, dla tradycyjnej magistrali, rząd lub kolumnę), aby dać inne alternatywy.

Przewody, w kolorach schematów przepływu kalkulatorów (CO2: ssanie MT zielone, ssanie LT niebieskie, wysokie ciśnienie czerwone; HFC/HC: strona niskiego ciśnienia niebieska, strona wysokiego ciśnienia czerwona): ciecz i ssanie (CO2: ssanie MT i LT; HFC/HC: ssanie) biegną tą samą trasą w stałej odległości na rysunku; przewody gorącego gazu i kondensatu (CO2: do i z chłodnicy gazu) mają własną trasę. Przeciągnięta rura lub trójnik utrzymuje każdy element w poziomie lub pionie; stały koniec otrzymuje krótkie odgięcie.

Wymiarowanie: każdy odcinek między dwoma trójnikami, końcówkami lub pionami otrzymuje jeden rozmiar na przewód, zgodnie z fizyką kalkulatora CO2 (R744: te same tablice właściwości, wymiarowanie prędkościowe, Darcy–Weisbach ze wzorem Swamee–Jaina) lub kalkulatorów HFC/HC (tablice CoolProp, przegrzanie liczone jako wydajność chłodnicza, gaz rozprężający się wzdłuż rurociągu). Kolana i trójniki są liczone według ich długości równoważnej (Crane TP-410: kolano 30 D, przelot trójnika 20 D, odgałęzienie 60 D); naddatek pokrywa zawory i tym podobne.

Wysokości: każdy element jest montowany w/przy suficie, na ścianie, w podłodze lub w gruncie, każdy na swojej wysokości ponad podłogą (kreskowanie przewodu wskazuje która). Tam, gdzie agregat, odcinek i kolejny, lub odcinek i parownik znajdują się na różnych wysokościach, rura pionowa jest dodawana z dwoma kolanami, swoim ciśnieniem statycznym oraz – dla gazu idącego w górę – kontrolą powrotu oleju. Pion oznaczony ręcznie to zmiana kondygnacji. Zawory kulowe są wymienione, ale nie wliczane do spadku ciśnienia.

Piony: pion dodaje swoją długość pionową i dwa kolana. Pion cieczowy dodaje swoje ciśnienie statyczne; pion gazowy (ssanie idące w górę do agregatu, gorący gaz idący w górę do skraplacza) jest sprawdzany pod kątem powrotu oleju za pomocą wzoru j*g = v·√(ρg/(g·D·(ρl−ρg))) ≥ 0,85 i zmniejszany, aż uniesie olej, jak w kalkulatorze HFC.

Woda i glikol: przepływ każdego odbiornika to jego moc / (cp × (zasilanie − powrót)) w średniej temperaturze (tablice właściwości kalkulatora ogrzewania i chłodzenia); każda rura otrzymuje najmniejszy rozmiar mieszczący się w granicach najwyższej prędkości i spadku ciśnienia (Darcy–Weisbach, Colebrook–White), a kształtki uwzględniane są jako procent długości. Każdy odbiornik jest regulowany względem najniekorzystniejszego (co najmniej 3 kPa nad jego zaworem, Kv = Q/√Δp); wysokość podnoszenia pompy to najgorsza ścieżka, jej zawór, źródło i margines. Izolacja i straty ciepła na rurę (model EN ISO 12241, jak w kalkulatorze ogrzewania i chłodzenia), z kontrolą punktu rosy dla rur zimnych.

Eksport: każdy układ jest zapisywany jako plik projektu odpowiedniego kalkulatora (CO2 miedź, HFC lub HC): każda linia jako magistrala z wpiętymi parownikami oraz kolejnymi parownikami wpiętymi we własną gałąź parownika (z każdego trójnika najdalej położony parownik posiada tę gałąź), rzeczywiste długości oraz dodatek zapewniający taką samą długość hydrauliczną jak obliczone tutaj kolana.